هرچند هزار سال که نخواهی

برایت عمر می کنم

لابه لای سکوتی که نفس هاش

بوی دیوار می دهد

وجای دندانهای خنده ات روی بازوم

پنجره را برای همیشه باز نگه می دارد

تا تورا ازبالای ندیدنت دید بزنم

وبرای همیشه

تاهرچند وقت

که تو دیگر نخواهی

قراراست مزاحمت بمانم

احیانا این تو نیستی که درگلوی من

وق می زنی

نیکوتین است

که تکرارمی شود تا به خسوف سایه ات

به پشت تمام بامها تبعید شوم...

رد پای نزدیکی تورادور می کند

ازآنجایی که با هم شروع کردیم....

بن سعید رامز

دنیا

 زنی با موهای دم اسبی

که مشکی نیست

روبرویم برای همیشه می ایستد

تا وقتی با او کنار بروم

ازخیال همه راحت ترم

وقتی زانوهایم را به او می سپارم

زنی با موهای دم اسبی

دهانم را لگام  بسته است

که با نیت اصطبلی اش

رویایی یونجه ایی به حلقم بریزد..

شاید هم نعل به عمرم بسته است

که

نعره هاش را به سن وسال می کشم

و باز در چشمهایش از رو نمی روم

حرفی نیست

دلیلی هم نیست حرفی باشد

زنی با موهای دم اسبی

لبهای پهن ودستهای آویزان

خودش را بخش می کند

وصدا ندارد

دنیا...

                                          بن سعید رامز

نسبتم را پیدا کرده ام

با چشمهایت

 که فضای اتاقم  را اشغال کرده اند

ومدام چراغ را خاموش می کنند

وصدای قیل وقال پلکهایت

جیغی است که به لایۀ حلزونی  گوشم  می کشی

حقیقت داری

البته حقیقت داری

با فضایی که خودت همیشه می خواستی

توی وزن من

با قدی که ازقدمهای تو

 می کشیدم

خطی که به چشمهایم صفا می داد

نسبتم بود که تورا پیدا کرده بود

وتو با مردمکت مرا دور زدی

حالا باید ابتلایم  را گم وگور کنم

لابه لای نسبتت را

 که با من فراموش کرده ای...

امل بن سعید

دور

دور

دورمی زنم

با دستۀ کتری

وآبی که ازاعتراض به

صورتم لگد می زند

ونارسی نوشته های رسیده ام را

به دستگیره ها بمالم

تا بوی اش با  بوی پیاز

مرا

زن را

یک زن شاعر را

به اجاق بسپارد

اجاقی که سرجایش تکان نمی خورد

تا دور بزنم

گیج بخورم

گیج بخورم

دوربزنم

با کابینتهایی

که پنجه هایشان را دررنگهای زشتشان

می کشند

تامن سلیقه ام را برای خودم نگه دارم

به درد می خورد

یک روزکه

نوشته های آشپزخانه ایم را

آویزان به گردن گندیدۀ خانه

به چاپ برسانم...

                                                      امل بن سعیدرامز

تاچنگیزنشده ام

بگذارید ملوان شوم

با لباسهای صورتی

وبالشتم را برای همیشه ازمن بگیرید

خواب درپوستهای بعدی ام جانمی گیرد

تمام جاده های دریا را برایتان

سرعقل بیاورم

باریزش من

لای  این همه موج

قول می دهم

شما غرق نشوید

ولذت آبی  را با این سیلی خودمانی

هضم کنم.

این لباسهای خواب چقدرچندش آورند...

می توانم

باورنکنید

می توانم

بالباس های صورتی

برای دل دریایی

اندازه یک خاطره

پیدایم شود...

                                                                        امل بن سعیدرامز

صفحه سیاه

دستی که تصاویرشکسته

می کشد

ازحوصله هام

 تا خوابی که

تعارفم می کند بیشتر

بمانم

به دقیقه های پیش برسم

جمع شان کنم لای

پنجره ای که باد می برد

تا رنگهای دیگر هم جان بگیرند

هذیان

به تصاویر بعدی کشیده نشود

دراین تعارف بمانم

قراراست کسی دخالت نکند

چرا

گاهی

صبحها  دیر به دستمان می رسند...

                                                                         امل بن سعید رامز

 دریایی که

به رودخانه می ریزد

مثل چشمهای تو

بر تنهایی بی شمار من

لبهایت را جلوتربیاور

که فرصت گفتن

ازدست می رود

دوستت دارم

به همین سادگی..

                                                                   عفت نظارت

برنمی گردد

زبان آدمیزاد را که نمی فهمد

این فیل سرسپرده

وماهی می شود

دراقیانوس نا آرام

به هندوستان یادش

رد رود سند را که می گیرد

تعمید می شود

با تقدس اندامش

وغرورهای بی پایانش

...

                                                                          عفت نظارت

موهایش را زیر روسری من

چال می کند

زنی که

هرسایۀ من است

و به دریا می زند هرروز

یکی ازدلهایش را

برای جن های دریایی

که آدم نمی شوند

مثل من

زیبایی اش را

غرق می کند

زیر روسری من

زنی که

هزارسال است

همسایۀ من است و

هم سایۀ من...

                                                           عفت نظارت

پیاده رو ها را

احیانا برای دروغ های تو ساخته بودند...

که با چشمهایت درست رفتارنکردی

وتوی هر لیوان بلور قدم زدی

تصویر من ته بود...

وحالا هرروزباید یادت بیاورم

دهانت  را دریادم فرو کنی

که

پیاده روها جای مناسبی برای  شروع

 نیستند

آب های زیادی هم پاک

روی دستهای لیوان

پیاده روها همیشه برای رفتن نبودند...

یا شاید

جای من و چشمهایم اشتباه خلق شده است؟!!

وپل را

 نمی دانم

شاید

 برای چه

 ساخته اند.؟

که من اجبار می کشم

دستهای این خیابان را تا

دستهایم

 که پشت این پل ماندند و

تو

توی نقشۀ  پیاده روها دست داشتی...

                                                                      امل بن سعیدرامز

فکر می کنید

چه مشکل خوبی داشته اند؟

آنها چند نفر

که پاهایشان

لای صندلی های

 چهارنفره

هشت نفره

...نفره

... نفره

به هم آنقدر می پیچد که

ازتعداد فکرهای ناجور ما بیشتر می شوند

وروی ثانیه ها لیز می خورند تا

چشمهایشان به دهانهایشان هیز شود

که یک روزاضافه تر

فکر کنند

چه مشکل خوبی داشته اند

ودست به صندلی ها می کشم

ومی فهمم که باید

یک صندلی

بیآورم

مشکلی

راه بیاندازم

توی جریان تیک تاک هام

که جارمی زند

یک صندلی...

                                                         امل بن سعیدرامز

وشوردیوارهای شهر را ببین

     که قدمی کشند

          روی هرچند طبقه ای که

                           پول قد می کشد...

                                                                                  امل...

کپک می زندحرفهایم

دردهلیزهای ذهنم

تا به ارتفاع نفرین اساطیری

سقوط می کنند

حرفهایم به اوج نمی رسند

آیا اوزیروس را     به یادتان   نمی آورم؟

تکرار دشنام خدایان است

روی دیگر من...

                                                             عفت نظارت

نه

باید بامن ناهار بخوری

دلم می خواهد

باید امروز ظهرشود

وبامن ناهار بخوری

هیچ چیز بعد ازناهار به من مربوط نیست

دستهایت  را به سطرهای من نزن

همه چیز عادی است

جیبهای مغزجهنمی ات را از"می آیم  نمی آیم"

 خالی کن

گم شو

لابه لای

جیبهایم که پرازاختیاراست

وهول نمی شوم

سعی می کنم

تا تو با من ناهار بخوری

ساق های دست عقربه ها را می شکنم

وبزرگترین ودورترین پای  ساعت ها را

ازساعتها بیرون می کشم

تا تودرناهار خوردن بمانی

آنوقت

من نبودم که روبرویت هستم!

با تو نماندم

رفته بودم  ساعتها را ازکار بیاندازم...

امل بن سعیدرامز

 ابرها شکل سگ گرفته اند

سگ می بارد

وخیابانها

فرو رفته درسگهای رنگارنگ

خودم را پیدا نمی کنم

شبیه همه شان شده ام

-: استخوانی و دم جنبانی

آسمان هم بیکاری اش گرفته

با این سگ باران شلاقی اش

سقوط می کنم درباتلاق تن هاشان

سقوط

تا آستانۀ گرسنگی شان...

عفت نظارت